Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

353 αναρτήσεις +1. Αγαπημένα tosodoulika εις το επανιδείν...

Ενώ είχα ετοιμάσει τη λίστα με τη θεματολογία για τις επόμενες αναρτήσεις, βρέθηκα να γράφω μια ανάρτηση διαφορετική από τις άλλες. Ίσως να υπήρχε σαν ιδέα καλά κρυμμένη στο μυαλό μου.
Μετά όμως το καλοκαίρι που πέρασε και κάποια άσχημα νέα που έμαθα  τελευταία ήρθαν καθοριστικές αλλαγές, σκέψεων και μελλοντικών σχεδίων. Συνειδητοποίησα κάποια πράγματα για μένα την ίδια και για τους γύρω μου. Η αλήθεια είναι πως δεν αφήνω να περάσει τίποτα χωρίς να ψάξω να βρω ένα βαθύτερο νόημα σε ό,τι μου συμβαίνει. Να πάρω ένα «μάθημα». Είναι το συνήθειό μου.
Αυτή η ανάρτηση είναι κάτι σαν γράμμα αποχαιρετισμού. Ένα γράμμα σε σένα που τόσο καιρό (κοντεύουν 5 χρόνια από την πρώτη φορά που πάτησα το κουμπάκι της «δημοσίευσης»), διαβάζεις ότι έχω να μοιραστώ μέσα από το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο. Μέσω αυτού μοιραζόμουν: σκέψεις, εμπειρίες, προβληματισμούς δικούς μου και κάποιες φορές γνώμες και γνώσεις ειδικών που με ευγένεια παραχώρησαν στο blog αυτό. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στις φίλες bloggers που μοιράστηκαν μέσω σχολίων, συνεντεύξεων και guest posts δικές τους σκέψεις περί προωρότητας, απώλειας κύησης και άλλων … Τους ευχαριστώ όλους πολύ για την εμπιστοσύνη τους…
Και επιστρέφω σε εσένα που διαβάζεις τόσο καιρό το bloggaki αυτό. Ήταν να ξέρεις το πρώτο blog που έφτιαξα. Από το σχεδιασμό και τα κείμενα, μέχρι τις φωτογραφίες και τα ετήσια ηλεκτρονικά ημερολόγια. Βράδια ολόκληρα και αφού είχα βάλει το δικό μου tosodouliko για ύπνο, έψαχνα να βρω πώς να του δώσω τη μορφή που ήθελα. Έγραφα και έσβηνα κώδικες και γραμμές κειμένων μέχρι να καταφέρω αυτό που ήθελα. Όμως δεν νιώθω ζημιωμένη. Είμαι 100% περήφανη για αυτή μου την προσπάθεια. Γεμάτη! Όχι μόνο επειδή αυτό ήταν το πρώτο blog στη χώρα μας αφιερωμένο αποκλειστικά στα πρόωρα μωρά μας, αλλά γιατί γράφοντας όλα αυτά έμαθα περισσότερα για την προωρότητα. Γράφοντας, κατάλαβα τα συναισθήματά μου και βρήκα τρόπο να τα διαχειρίζομαι. Ανακάλυψα ταυτόχρονα και το «μυστικό» για να ξεπεράσεις και εσύ όλα τα προβλήματα που φέρνει μαζί της η προωρότητα και σήμερα θα στο αποκαλύψω: Γίνετε ομάδα! Οι γονείς και το παιδί πρέπει να είναι ομάδα για να νικήσουν όχι μόνο την προωρότητα αλλά οποιοδήποτε εμπόδιο βρεθεί μπροστά τους. Και την ομάδα τη δένει μόνο η αγάπη, οπότε να αγαπιέστε πολύ πολύ και να το δείχνετε ο ένας στον άλλο.
Μετά την περιπέτεια με την προωρότητα έμαθα να σηκώνομαι κάθε φορά που πέφτω. Όπως φυσικά μπορείς και εσύ. Αρκεί να το πιστέψεις. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να σου εξηγήσω πως ένιωθα κάθε φορά που λάμβανα κάποιο μήνυμα ή ιστορία από κάποια «συναγωνίστρια» μαμά. Το λιγότερο που μπορώ να σου πω είναι ότι σε κάθε ιστορία ένιωθα το άγχος σου. Μαμά με πρόωρο και άγχος πάνε μαζί. Μέσα στην ίδια όμως μαμά έβρισκα και την ελπίδα, όταν ζητούσα ένα μήνυμα για το παιδί της και αυτά τα μηνύματα γίνονταν μέρος του ημερολογίου της επόμενης χρονιάς. Το άγχος λοιπόν μπορεί να γίνει ελπίδα. Μόνο το παιδί σου να κοιτάς στα μάτια. Όποιο πρόβλημα και αν υπάρχει μόνο αυτό να κάνεις και όλα τ’ άλλα θα χάνονται.


«Γιατρός» των πάντων είναι αυτή η αγάπη. Όσο και αν περνούν τα χρόνια και το tosodouliko αλλάζει, η αγάπη και ο θαυμασμός για το μικρό «θαύμα της ζωής» είναι εδώ…
Κάποια στιγμή πριν χρόνια, κάποια κυρία μου είπε ότι μεγαλώνοντας το παιδί μου θα πάψω να ασχολούμαι με την προωρότητα. Δεν νιώθω ότι θα επιβεβαιώσω αυτή την «πρόβλεψη». Μπορεί να μην ανανεώνω το «ημερολόγιο» μου, όμως η προωρότητα για μένα δεν τελειώνει…
Η προωρότητα για μένα είναι η ευκαιρία που είχα στη ζωή να μάθω τι πραγματικά αξίζει. Αυτό προσπαθώ να μάθω και στο γιο μου.
Στη ζωή υπάρχουν κύκλοι. Άλλοι κλείνουν και άλλοι ανοίγουν. Θέλω να πιστεύω πως θα καταφέρω να ανοίξω το νέο αυτό κύκλο και τότε ίσως να έχετε πάλι νέα από τα tosodoulika αλλά με άλλο τρόπο.
Τα tosodoulika σας ευχαριστούν πολύ γι’αυτό το ταξίδι.
Εις το επανιδείν...


Υ.Γ. Τα ημερολόγια που τόσο αγαπήσατε (για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο) θα δημοσιευθούν στο facebook κανονικά.

4 σχόλια:

  1. Έχω βρεθεί πολλές φορές στην θέση σου, να κλείσω το μπλογκ! όμως τελευταία στιγμή πάντα κάτι με κρατάει! Είναι θες ο κόπος που έχω κάνει να το στήσω, τα ξενύχτια και το ξόδεμα προσωπικού χρόνου; είναι θες η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους που πλέον για μια εργαζόμενη μαμά είναι πολυτέλεια δια ζώσης; δεν ξέρω πραγματικα! εγω σου εύχομαι να κάνεις οτι αισθάνεσαι καλύτερα! γιατί τελικά αυτό μετράει! το μπλογκινγκ θα είναι πάντα εδώ, και αν θεωρείς ότι τώρα σε κούρασε ή δεν έχεις κάτι να προσφέρεις μπορεί σε λίγο καιρό αφού πάρεις τον χρόνο σου να τα δεις όλα αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τα ζεστά σου λόγια! Πραγματικά η επικοινωνία θα μου λείψει αλλά ελπίζω πως δεν θα χαθούμε διαδικτυακά. Θα έρχομαι όποτε μπορώ να σας βρίσκω στα όμορφα bloggoσπιτάκια σας <3
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  2. Εγώ ανυπομονώ να ανοίξει ο νέος κύκλος, γιατί αυτόν τον κύκλο τον αγάπησα πολύ. Μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά ❤❤❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννα μου, σ'ευχαριστώ για όλα!
      Θα μιλάμε :)
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017