Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Επιστροφή στις Μ.Ε.Ν του Παίδων Αγία Σοφία αλλά για καλό.

Οι γονείς και ιδιαίτερα οι μαμάδες που βρίσκονται αυτές τις μέρες στις Μ.Ε.Ν είναι στην ίδια θέση που βρισκόμουν και εγώ πριν από 6 περίπου χρόνια.

Αγωνιούν, φοβούνται, καρδιοχτυπούν και νιώθουν μόνες και μισές χωρίς τα μωρά τους στην αγκαλιά. Άδειες, απελπισμένες, κενές. Δεν είναι αυτά συναισθήματα μαμάς θα μου πεις.

Εσύ πώς θα ένιωθες αν είχες γεννήσει πρόωρα, πριν την κατάλληλη ώρα και το μωρό σου ήταν στο κρύο νοσοκομείο και εσύ σπίτι να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο και να παρακαλάς να είναι για καλό; Πώς θα ένιωθες αν το έβλεπες μόνο συγκεκριμένες ώρες επισκεπτηρίου που ποτέ δεν σου φτάνουν;

Με Αγάπη! Κυριολεκτικά!

Αρχικά φτάσαμε στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Παίδων «Ελπίδα».
Πιθανόν να ρωτήσετε γιατί βρεθήκαμε εκεί.
Είχαμε υποσχεθεί ότι τα δωράκια αυτά θα έδιναν ελπίδα και αγάπη στους γονείς που αγωνιούν να πάρουν τα παιδάκια τους σπίτι. Γι’ αυτό πήγαμε να συναντήσουμε την κα Αγάπη (τομεάρχης της ογκολογικής μονάδας Παίδων «Ελπίδα»). Μιλώντας μαζί της σκέφτηκα ξανά τους φύλακες- αγγέλους των μωρών μας.

Μοιραστήκαμε σκέψεις, συναισθήματα και λίγα λόγια για τη δική μας ιστορία, την όμορφη παρέα των μαμαδο-blogs και πως οργανώθηκε αυτή η δράση. Εκείνη με το όμορφο της χαμόγελο, μας βοήθησε να βρούμε τους υπεύθυνους κάθε τμήματος (Α και Β Μ.Ε.Ν), να τους εξηγήσουμε το σκοπό της επίσκεψης μας και να τους παραδώσουμε τα τσαντάκια με τα δώρα για τους γονείς.

Οι συγκινητικές στιγμές διαδέχονταν η μια την άλλη.

Μύρισα το αντισηπτικό, είδα τα ίδια χρώματα στους τοίχους και στις πόρτες, τους ίδιους γιατρούς και νοσηλευτές.
Κοντεύουν 6 χρόνια από τότε…

Μίλησα με γιατρούς, νοσηλευτές. Αφήσαμε τα δωράκια και φύγαμε.

Αυτό το νοσοκομείο αν και κάθε φορά που πάμε με αγχώνει για το τι θα δείξουν οι εξετάσεις, τι θα πουν οι γιατροί ή τι δεν λένε, ταυτόχρονα το αγαπώ!
Γνώρισα ανθρώπους, με όλη τη σημασία της λέξης, που αγαπούσαν, πονούσαν, έκλαιγαν, γελούσαν, αγωνιούσαν, έδιναν ελπίδα. Γονείς, γιατροί, νοσηλευτές.
Εκεί έμαθα τη δύναμη των μωρών (όχι μόνο των πρόωρων καθώς μπορεί να νοσηλεύονται και τελειόμηνα μωράκια που χρειάζονται κάποια ιατρική βοήθεια ή παρακολούθηση).
Έμαθα να αγαπάω τη ζωή. Εξοργίζομαι βέβαια περισσότερο από πριν όταν ακούω ανθρώπους να γκρινιάζουν με ανούσια πράγματα.
Σε αυτό το νοσοκομείο έχασα για πάντα τον «μικρό μου πρίγκιπα». Έμεινα όμως μαζί του σχεδόν έξι μήνες και έμαθα πολλά. Το κυριότερο είναι ότι τα μάτια της καρδιάς είναι τα πιο όμορφα και τα πιο χρήσιμα. Πρέπει αυτά να έχουμε πάντα ανοιχτά!
Μας έδωσε έναν "βασιλιά". Το βασιλιά της καρδιάς μας.


Θέλω μετά απ’ όλα αυτά να ελπίζω ότι του χρόνου θα είμαστε πάλι σε θέση μαμαδο-blogs και Tosodoulika να χαρίσουμε χαμόγελα ελπίδας, αγάπης και αισιοδοξίας και σε άλλες μανούλες.


φωτο από: www.myfbsearch.com
Μη ξεχάσετε να γραφτείτε στο Newsletter του tosodoulika για πολλά χρήσιμα άρθρα, ιστορίες και νέα σχετικά με την προωρότητα.


3 σχόλια:

  1. Τι να πω! Τα λόγια σου δείχνουν δύναμη ψυχής. Μια δύναμη που ίσως αποκτήθηκε με τον δύσκολο τρόπο, αλλά σου έδωσε αυτόν τον πλούτο που τώρα μπορείς να χαρίζεις όχι μόνο στο παιδί σου, αλλά και σε άλλους ανθρώπους. Ένα ευχαριστώ και πάλι για τον τρόπο που σκέφτεσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με συγκίνησες Μερσίνη μου... Και του χρόνου λοιπόν!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ Μερσίνη μου... τι να πώ μπράβο είναι λίγο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα ήθελα να μάθω τη γνώμη σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ημερολόγιο 2017